gummisko

Overzicht

2010-12-17T16:31:00.002+01:00

Witte Gullit in Ghana

2010-12-14T12:03:00.002+01:00

Ode to Joy Japanese version

2010-11-30T10:04:00.001+01:00

[met dank aan P. Hrehorovsky]

M.I.A.

2010-11-27T11:05:00.010+01:00

STRP festival | Eindhoven | Added noise by Iphone :-)

Aeolus

2010-08-23T11:22:00.011+02:00

Leuk dat je het vraagt

2010-07-29T21:43:00.008+02:00

Betekent gympen. Komt van een Deens liedje dat ik ken dat heet: "Bar Røv og Gummisko", wat zoveel wil zeggen als: "Blote reet en gymschoenen". Het gaat erover dat het zo fijn is als het weekend is en je niets hoeft en lekker in je huisje zit en dat er dan niemand langskomt en je de hele dag met z'n tweeën in jebeider blote reet rond kunt lopen.
Ik heb ooit eens een week met een dronken Deen uit Vestebro in Denemarken rondgetrokken en die draaide dat de hele tijd in het bestelbusje waarin wij rondreden. Vandaar.

2010-06-06T21:39:00.001+02:00

Profilering van een vriendschap

2010-05-27T15:27:00.004+02:00

Eyjafjallajökull

2010-05-06T21:51:00.002+02:00

komt dat zien

2010-05-03T10:35:00.004+02:00

hadiegé

zeg maar wanneer jullie komen
dan zorg ik dat er gebadderd kan worden
vanmiddag kan dat bij voorbeeld
BUITEN

konden jullie maar effe langskomen
zomaar voor de lol
een wiekentje kanen zuipen en uitbuiken
en sport op maat

en doorgaan met dat gat boren in de Béout
een sluipweg naar de grot is in de maak
om dan illegale grotbezoekers de beurs leeg te schudden
houseparties allllllllllll night long

onder het huilend oog van een beeld of twee
Bernadetje op de knieën biddend
als altijd
om vergiffenis te smeken

voor onze wandaden
dat die snel mogen ophouden
een heilige bliksemschicht
en boem

de grot zakt in elkaar
gouden sluipweg ook
de paus zijn wil is wet
mijter en toverstok

zoveel ton rotsblokken
op onze moegeboorde koppen
voilà

komt dat zien
lieve mensen
komt dat zien

XX anja

2010-04-22T22:07:00.004+02:00

2010-03-11T15:08:00.001+01:00

2010-02-24T15:11:00.000+01:00

2010-01-17T15:26:00.001+01:00

REmind me

2010-01-06T09:56:00.005+01:00

2009-12-24T17:55:00.000+01:00

We have decided not to die

2009-11-04T09:02:00.000+01:00

Film van Daniel Askill - meer over deze film

Het woord was pils

2009-08-30T21:31:00.004+02:00

Het woord waarnaar we zochten was pils. Het was eerst niet duidelijk dat we het woord kwijt waren en daarom heeft het wat langer geduurd. Daarna dreigde het woord te verwateren. Vanwege de regen die ons naar binnen dreef. Maar daarbinnen vonden we het ook niet. Pas bij nader inzien bleek het woord dus pils te zijn, op het moment dat we het vonden waren we ons er in het geheel niet van bewust. Als we geweten hadden dat dat het was - pils - dan hadden we het natuurlijk direct op een vieren gezet. Dat zal nu achteraf moeten gebeuren.

2009-07-30T12:42:00.000+02:00

2009-06-26T19:33:00.006+02:00

Antoinette Troost-Wentholt

Deze tekening kreeg ik van Antoinette bij mijn afstuderen in 1996. Het was enige tijd voor zij dingen begon te vergeten. Vanaag hebben wij haar begraven op begraafplaats Tomakker te Nuenen.

Bom

2009-05-30T22:56:00.000+02:00

Van veel dingen wist ik niets. Kreeg er geen inzicht in. Dacht er niet bij na en keerde het nooit op zijn kant om de onderkant te bekijken, of de zijkant er af te halen. Ik pakte het niet met beide handen vast en hield het niet bij mijn oor. Even schudden. Luisteren. Harder schudden. Dat ding stond waar het stond, lag waar het lag of deed wat het deed en ik liep er gewoon voorbij of gebruikte het gedachteloos. Sommige dingen waren perfect en andere waardeloos. Ik at dingen en ik ging er op zitten. Ik dacht ook wel aan dingen en of ze goed waren of anders moesten zijn. Soms dacht ik aan dingen die met de dood te maken hadden en dingen die langzaam kapot gaan. Dat waren vervelende dingen die mij niet los lieten of alleen maar voor even. Het waren dingen die steeds terugkeerden.

Alles was plotseling weg. Al die dingen waren plotseling weg.

2009-04-02T21:46:00.001+02:00

'tieten' area

2009-03-17T09:35:00.000+01:00

Haarlem, 11-03- 2009

Dear Environmental Services co-ordinator,

Thank you so much for your apt response. I have found that the
information you have provided was ever so sufficient.
I share your excitement in our uncoming event in Kerry and I hope that
while we are there I can finally get the glimpse of your tieten, as I
have requested so often.

Kind regards,

Gummisko

---

Port Laoise, 11-03-2009

Dear Sir,

The tieten are off the agenda until further notice. Recent calibrations
have exposed excessive levels of radiation. EU directives dictate a
quarantine to be imposed on the area until the irish delegation of
radiation experts have established safe access. This may take some time.

We will keep you informed.

A.

---

Haarlem, 12-03-2009

Dear mrs A. van der V,

Following common practice as well as EU regulations, I am forced to
inform you that your plan of action concerning the tieten area is in
strong conflict with trade barrier banning initiatives.
The committee, chaired by delegate Nelie Kroes, clearly takes a stand
against monopolizing activities. As with every workfield within EU,
member states, of which, I might remind you, Ireland is still one,
should be given access to any market. In order not to be penalized in
an uncomfortable way, I urge you to allow for full inspection of the
tieten area by experts of any EU country. We will sent over a Dutch
team whitin a few days.

Best possible regards,

Gummisko

Effe helpen mensen

2009-03-13T13:40:00.008+01:00

How This Works...

Support Freeform Radio!

Visionair (terug in de tijd)

2009-01-21T13:11:00.000+01:00

Ik was zeer getroffen door de rake klappen die Paul Onkenhout in de Volkskrant van 27 mei uitdeelde aangaande de overwinning en overwinningsroes van Ajax. In zijn uiterst scherpzinnige en vooral onweerlegbare argumentatie weet hij beide te relativeren.

Terecht, want de euforie van de vorige week heeft er inderdaad toe geleid dat wij de werkelijkheid te mooi zagen. Onkenhout wijst met name op de betrekkelijkheid van het succes, lees mee: 'Ajax heeft tot genoegen van velen de hoogste berg in Europa beklommen en aanstekelijk is de roodwitte roes, maar morgen zal het weer anders zijn.'

Verbluffend inzicht in de zaken des levens! Ik was tevens opgelucht te vernemen dat de Ajaxieden geen familie van God zijn daar 'Godenzonen niet bestaan' (sic). Ook het feit dat Van Gaal desgevraagd ontkende God zelf te zijn gaf mij weer vertrouwen. Al enige dagen had zich een religieuze verwarring van mij meester gemaakt.

Impliciet ontneemt Onkenhout Ajax bovendien - terecht - aanspraak op de titel daar, zoals iedereen weet, Milan 'met wat meer moed en slagvaardigheid Ajax hadden kunnen verslaan'. Hij suggereert eigenlijk dat Milan nog steeds de beste ploeg in Europa is, want de beste ploeg maakt haar kwaliteiten meerdere jaren achtereen waar.

Gelukkig is er nog iemand die het niet genoeg vindt. Volgens onze visionaire sportverslaggever zal Ajax nog enkele zware seizoenen krijgen om te bewijzen dat het de Europese kampioen van 1995 is.

Volkskrant, 03 juni 1995, Ingezonden brief

Over schoonheid in Haarlem

2008-12-07T14:51:00.019+01:00

Lelijkheid is schoonheid die niet door de ziel kan worden vastgehouden.
Zo dichtte een inmiddels gestorven Rus. Schoonheid wordt niet behouden. Ze roest en kraakt en vervalt, zodra ze het helder vruchtwater verlaat. Ze prikkelt de zinnen maar vertroebelt de blik. De jonge dartel in de wei, 't Schaapskind in de blote zomer: denk er een zonnetje bij en die oude boer van Waskovsky voelt het zwellen in zijn hart.

Ingezonden Hond

2008-11-19T23:13:00.011+01:00

19 november 2006, Barosso, Chupinguaia, Rondonia, Brazilie
Geluid: Leafcutter John

Opus 28: Theaterlab in Het Klokgebouw

2008-10-30T12:32:00.003+01:00

Een inspirerende repetitieruimte op de derde verdieping van het Klokgebouw vormt de uitvalsbasis van Opus 28: een creatief laboratorium voor multidisciplinair locatietheater.
Het passievolle hart van Opus 28 is Teresa van de Ven; theatermaakster met een indrukwekkende staat van dienst. Haar naam is verbonden aan talloze grote en kleine (muziek)theaterproducties. Zij werkte onder andere voor Opera Hall in Brussel, waar zij samen met Frank van Laecke grote opera's als Carmen en La Traviata tot stand bracht.

De kwetsbare mens centraal
Met Opus 28 wil Van de Ven theater maken, waarbij de kwetsbare mens centraal staat. Theater dat onze innerlijke conflicten en drijfveren blootlegt in een steeds veranderende wereld van meerdere verwarrende werkelijkheden. Locatietheater voor een breed publiek met veel muziek, zang en dans.
Opus 28 streeft ernaar ieder jaar drie voorstellingen te realiseren, waarvan minimaal één ergens op Strijp S. De laatste productie, Dansen op de Vulkaan, naar een stuk van de Hongaars-Duitse schrijver Ödön von Horváth, werd opgevoerd in een onttakelde fabriekshal tegenover het Klokgebouw. De hal was omgetoverd tot een desolaat kermisterrein, compleet met stemmige vreettent. De kracht van locatietheater is dat het publiek en de spelers hetzelfde decor delen, en zo waren de toeschouwers bij deze voorstelling als kermisklanten op indringende wijze getuige van een klein menselijk drama.

Talent in ontwikkeling
Opus 28 bestaat niet uit een vast gezelschap, maar groepeert zich voor iedere productie opnieuw door open audities voor zowel gevierde acteurs, regisseurs, dansers
en musici, als voor veelbelovende amateurs en pas afgestudeerden. Voor deze laatste groep tracht Opus 28 drempels weg te nemen. "Als je net van school komt is het vaak moeilijk om direct een professioneel podium te vinden, en als goede amateur is het bijna onmogelijk om door te kunnen groeien", aldus Van de Ven. Opus 28 biedt hen de mogelijkheid naam te vestigen in spraakmakende theaterproducties waarin zij kunnen samenwerken met ervaren artiesten.

Cultuurimpuls voor Eindhoven
Brabant barst van het podiumtalent, maar er zijn volgens van de Ven de laatste jaren veel faciliteiten verdwenen om dit talent te mobiliseren. "Onze regio zit economisch weliswaar in de lift, maar er kan nooit een goed vestigingsklimaat voor bedrijven ontstaan, als er niet ook een goed cultureel klimaat heerst." Eindhoven is volgens haar daarom toe aan nieuwe cultuurimpulsen, aan inspirerende plekken als Strijp S en aan een bruisend en betekenisvol theaterlab als Opus 28.

[Verschenen in: "Strijp als creatieve stad", oktober 2008, Cultuurfonds Strijp]

CO-OP: Culturele ruimte

2008-10-28T12:37:00.003+01:00

Een artistiek laboratorium voor talent en een plek in de stad waar de schone kunsten elkaar kunnen ontmoeten. Voor de mensen achter CO-OP moet ‘hun’ voormalige machinefabriek op Strijp S vooral ruimte blijven. Culturele ruimte.

Initiatiefnemer Remko Romers, een gedreven theatermaker die gespecialiseerd is in werken op bijzondere plaatsen, wil met CO-OP artiesten en gezelschappen een ongepolijste locatie bieden waar alles mag en mogelijk is. De duizend vierkante meter grote hal IN GEBOUW SEU is volledig naar eigen inzicht te gebruiken; een tribune is optioneel en er kan ter plekke worden gezorgd voor repetitieruimte en catering. Indien nodig levert CO-OP ook zakelijke ondersteuning, publiciteit en kaartverkoop.

CO-OP producties
Naast de exploitatie van de fabriek, ontwikkelt CO-OP eigen theaterproducties die zich kenmerken door een mix van toneel, muziek en multimedia. Het zijn veelal producties voor en door jongeren, die zo de kans krijgen praktijkgerichte theaterervaring op te doen onder leiding van professionele theatervakmensen.

Laagdrempelig en veelzijdig
CO-OP is een laagdrempelige en vooral veelzijdige ontmoetingsplek voor kunst en cultuur. Zo hebben er sinds de opening in het voorjaar VAN 2008 niet alleen theater- en dansvoorstellingen plaatsgevonden, maar was er ook een Turks vrouwenfeest en een zangwedstrijd voor leerlingen van basisscholen uit de regio. In oktober vormt de hal als tentoonstellingsruimte onderdeel van de Dutch Design Week en volgend jaar tijdens het STRP Festival, wordt de spectaculaire multimedia-installatie van het Oostenrijkse duo Granular-Synthesis er ondergebracht.

Restaurant
In de kelder van de fabriekshal waar zich vroeger de kleedruimte en wasgelegenheid voor de arbeiders bevonden, wordt door kunstenaar Jan-Hein van Melis een restaurant gerealiseerd. Zijn broer Pieter, die meesterkok is, zal er de scepter zwaaien. Het geheel is nog in originele staat, met regelmatige rijen wastafels, kluisjes en bankjes.
Het restaurant zal telkens thematisch aansluiten bij de gebeurtenissen in de hal en bij de eigen producties van CO-OP zelfs een rol gaan spelen. Ook hier is laagdrempeligheid het adagium: voorafgaande aan de voorstellingen eet je als publiek samen met de crew en de artiesten aan lange tafels.

Er kan van alles gebeuren
CO-OP is nog niet af; er moet nog van alles gebeuren, maar dat maakt ook dat er van alles kán gebeuren. Waar ooit de fabricage van innovatieve elektronica begon, wil CO-OP een artistiek laboratorium zijn voor talent uit de regio, en een plek in de stad waar de schone kunsten elkaar ontmoeten en zich kunnen vermengen.

[Verschenen in: "Strijp als creatieve stad", oktober 2008, Cultuurfonds Strijp]

Muž v černém

2008-09-02T22:31:00.003+02:00

Generace se hromadí jako třpytivé guldeny.
Staří hledají klid a probírají se stříbrnými vlasy.
Chraplavě zpívají své poslední písně,
a hrají ztuhle a bez citu na své poslední struny.

Probíjeli se odvážně životem po celé ty roky.
A možná by chtěli, aby to trvalo déle,
ale jednoho dne se všichni zklidní
a zjeví se temný muž, aby je doprovodil na jejich posledním pochodu.

Občas to však někdo nevzdá,
boj proti nebeskému dílu - proti času -
a popře všechny ty pozemské zákonitosti.

Hraje dál, neochvějně, ze svého srdce,
vyzpěvuje nové písně, a ve své smrti
je obrozen: muž v černém.

(Tsjechische vertaling door Washi)

De man in zwart

2008-08-08T15:11:00.003+02:00

De generaties stapelen zich als glimmende guldens op.
De ouderen zoeken rust en verzilveren hun haren.
Ze zingen schor hun laatste liederen uit
en bespelen stram en loom hun laatste snaren.

Ze vochten zich dapper en sterk door de jaren
en wilden wellicht dat het langer duren mocht,
maar een dag komen zij allen tot bedaren
en verschijnt een donkere man op hun laatste tocht.

Soms echter blijft een enkeling onuitgestreden
tegen het hemeltergend werk - de tijd - en tart
schijnbaar alle fysiek-aardse wetmatigheden.

Hij blijft spelen, onwrikbaar vanuit het hart;
zingt nieuwe liedjes, maar met zo'n verleden
is hij voortijdig herboren: de man in zwart.

Is dit normaal?

2008-07-15T17:14:00.011+02:00

Dat je in een GROOT en BELANGRIJK opinietijdschrift plotseling geconfronteerd wordt met de beeltenis van iemand die je zo goed kent, dat het vervreemdend is. Dat je zelfs in de inhoudsopgave haar foto tegenkomt. Dat je de foto verwart met die die je zelf maakte. Die je aan je muur hebt hangen, of soms met een magneet-varkentje aan de koelkast. Maar eigenlijk: dat je eigen dagelijkse bestaan zijn weg schijnt te vinden naar de landelijke pers. Zoiets dus. Dat je in een etalage leeft langs een drukke verkeersader. Is dat een normaal gevoel?

Van Looy

2008-06-08T10:40:00.042+02:00

[Voortbordurend op een bijdrage van 10 maart 2008 »]

Jac van Looy was een Haarlemmer. Dat wist ik niet toen ik zijn Proza las (ja, weet ik veel?), maar tijdens het lezen kwam mij steeds meer bekend voor. In een kinderherinnering herkende ik feilloos de binnenplaats van het Frans Hals Museum, alwaar de schrijver inderdaad verbleef toen het nog een weeshuis was. Ook ik heb een herinnering aan die binnenplaats. Bij de zonnewijzer. Toen ik daar bespot werd vanwege een monsterachtig gezwollen lip als gevolg van een ontsteking. Iedereen had lol. Ik niet.

Vooral in het verhaal De Nachtcactus stuitte ik op veel herkenningspunten: Een vaart die uit het duingebied leidt; een tuinderij; het silhouet van de stad vanaf het veld, allemaal beelden die ik hier in de buurt een plaats kan geven. Maar niet alleen de omgeving, ook de personages in het verhaal herkende ik; door hun taalgebruik. Na mij door enige van beeld en geluid bezwangerde verhalen geworsteld had kwam ik plots uit bij: "Je mot es met me meegaan". Zo begint het verhaal. Het vertelt van een jongeman die een tijdje verblijft bij de hovenier van een landgoed, om de zomerhitte van de stad te ontvluchten. Door zijn gastheer wordt hij meegevoerd naar een kas met een zeldzame cactus die éénmalig 's nachts bloeit. Van Looy beschrijft de bloem in zijn gebruikelijke uitbundigheid:

Uit een rijken, wijd omkrullende krans van fijngepunte schutbladen, scherp gesneden sektoren van een cirkel, uiteen kring van witte stralen regelmatig als de windroos van een kompas, als een kille versteening, kwam de zuivere bloemkelk met nog ingevouwen blad; en van hetzelfde weeke wit als hun schutsel, schenen ze gebootst in een onvaste stof, geworden uit een ijle zelfstandigheid die het licht opzoog, om het dan weer terug te stralen bevender en onstoffelijker...

De taal van de hovenier steekt hier schril tegen af als deze zich tot zijn gast wendt met het volgende:

"O, vroeger toen ïk nog in H. in betrekking was, had ik de heele kouwe kas vol, begrijp-ie, dat was een gezicht, dan maakte ik de kas licht 's avonds en dan kwam de heele stad kijken, dan stonden de knechts aan de deur, dat was nog een goeie voor erlui en voor mij ook. Deuze heb ik nog meegebacht, maar het volk maalt er niet om, begrijp-ie en morgen zijn ze verslijmd."

Dit lezende weerklonk de stem van de hovenier tussen mijn oren en ik waande mij een moment terug in de rozenkas van Straathof aan de Middenweg in Lisse, alwaar ik drie jaar 's weekends werkte. Plotseling en voor ik het besefte las ik iets superherkenbaars en het grappige is dat Van Looy deze citaten waarschijnlijk gebruikte om zijn verhaal meer 'echtheid' mee te geven en om de kleurijkheid van het volkse en authentieke personage te benadrukken. Het kostte me even om het opmerkelijke ervan in te zien: Het taalgebruik van de tuinders rond de bollenstreek is de afgelopen honderd jaar blijkbaar nauwelijks veranderd, terwijl het - misschien toen zelfs als vernieuwend beschouwde - taalgebruik van Van Looy ons nu toeschijnt als komende uit een hopeloos voorbije tijd.
En de boer? Hij ploegde voort.

Jade

2008-05-26T17:41:00.013+02:00

Jade, mon coeur, mijn hart is groen.

Eglise des Templiers de Luz Saint Sauveur
Inkt op papier
Anja de Groen

Omsloten

2008-05-20T16:27:00.001+02:00

In een vliegtuig ben je omsloten door hetzeflde materiaal waaruit de binnenkant van een koelkast gemaakt is. Alles is van creme-achtig wit-groezelig plastic. Te lang hersendode biomassa in zich gehad, deze holle pijp.
Je zit op een krappe koude stoel met een ventilatortje recht op je kokosnoot gericht. Je hebt al enige tijd gepoogd het blaasapparaat uit te schakelen, maar je moeizaam manouvreren heeft er enkel toe geleid dat dat ding nog agressiever jou bevriest. Hoe ben je hier nu weer verzeild geraakt? Was dit niet op de een of andere manier te voorkomen geweest? Er was vast een route hiernaartoe gevolgd, waarvan vast op veel plekken afgeweken had kunnen worden. Waarom - bijvoorbeeld - gewoon niet ingestapt vanochtend, ernaartoe? Waarom de hele dag naar gezwets geluisterd? Was er niet op allerlei momenten een uitweg geweest? Was zo'n stap niet de verwezelijking van die vrijheid die als een onrustige marter in je rondsluipt en aan je knaagt.
Waarom niet plotseling, tijdens de vergadering, opstaan met de mededeling: "En zo is het mooi geweest.", en dan rustig de kamer en het gebouw uitwandelen.

UN'95

2008-04-15T12:04:00.003+02:00

hoe zal ik het zeggen, u bent er nog niet uit, contactgroep? De val van de royalties, uitgesproken in trail, was vlak voor de lessen van het hoofdstuk achtenvijftigduizend doden verdwenen weten wat bewoog. Verloren zou ik bijna zeggen, nooit meer teruggekomen, geen spatje collectief trauma in ieder detail drie katers. De prijs van deze leiders, keiharde stap eenvoudig steun me(!). De tragedie in de hele regio is trouwens wel grappig. Was het dat wel waard, waarom was het beter geweest? Gigantische mensenmassa's, een cultuur, een taal geschiedenis, die hard wegholden met vaak dezelfde slogans in dit soort echte tragedies. Welkom in het verslag dat zichzelf eindelijk realiseert. Dat soort zwijgen moeizaam af en toe, verklaart gezamelijk een grote conferentie, een uitzinnig debat, massamoord wel georganiseerd en uitgevoerd. Waarschijnlijk minimaal vijfduizend gevallen uiteraard op te fleuren.

work with words

2008-04-04T15:14:00.002+02:00

Ellende op de Maagdeneilanden

2008-03-29T17:54:00.029+01:00

Ja ik had het nog niet helemaal af kunnen maken, maar inderdaad viel mijn oog op deze tekst uit je onderzoek over het Negerhollands: de creooltaal uit de Maagdeneilanden die in de 16e of 17e eeuw ontstond onder de slaven die daar door de Nederlanders heengevoerd en te werk gesteld waren. Ze spraken dus een soort mengtaal van het toenmalige Nederlands en talen uit de delen van Afrika vanwaar ze kwamen, en in die tijd zijn door zendelingen al flarden van deze taal opgetekend, waaronder dit lied.

Waarom ik besloot het hier te plakken wist ik even niet meer nadat ik de vertaling gemaakt had. Dat was namelijk nog even een puzzel die steeds onderbroken werd door allerlei dingen. Eenmaal klaar las ik het en was het kwijt. Er wordt eigenlijk zo weinig gezegd in het lied: "Vaarwel", "Ik ga weg", "Vergeet mij niet", dat is het wel zo'n beetje. Het is natuurlijk wel heel bijzonder dat er iets is overgebleven uit die tijd en dan nog wel van een slachtoffer van de Nederlandse handelsgeest, maar het lied op zich geeft weinig informatie en nauwelijks verhaal. Vrij vertaald luidt het:

Vaarwel mijn meesterslaaf, wee mij
Ik ga er vandoor, wee mij
Ik houd het hier niet meer uit, wee mij
De blanken zijn niet goed, wee mij

Vaarwel mijn zuster, wee mij
Vandaag is het maandag, wee mij
Vaarwel mijn moeder, wee mij
Ik ga er vandoor, wee mij

Vaarwel mijn maten, wee mij
Vaarwel mijn beste vrienden, wee mij
Vaarwel mijn vader, wee mij
Dit land is niet goed, wee mij

Vaarwel mijn vrouw, wee mij
Leef wel met mijn moeder, wee mij
Denk aan mij altijd, wee mij
Ik zal jullie niet vergeten, wee mij

Wat me trof was niet de inhoud van tekst, maar meer de weergave van het lied in het Negerhollands. De slepende herhaling van "e.. Samja!" roept bij mij beelden en geluiden op van het zingen van slaven. Dit is duidelijke een lied dat door zwoegende en afgeranselde mensen urenlang aangehouden zou kunnen worden. Die twee puntjes die er oorspronkelijk staan, lijken te duiden op een tijdsinterval (iets dat ik niet meevertaald heb) en dat geeft het extra muzikaliteit. Een muzikaliteit waarvan ik meen dat deze ten grondslag ligt aan de blues. En zo heeft Daniël Lohues onvermoede voorlopers wat betreft blues in een soort van Nederlands.

Lees de achtergrond van deze tekst »

De donkere massa

2008-03-24T15:21:00.029+01:00

Geen idee hoe ik er aan gekomen ben, maar ik ben opeens Proza van Jac van Looy aan het lezen. Een muf ruikende vierde druk uit 1916. Ik ervoer eerst enige weerstand bij mezelf vanwege het enigszins archaïsche Nederlands en de overweldigende beeldende taal, maar ik bleef kalm en vastberaden geen woorden over slaan. Langzaam las ik trager terwijl ik rustig bleef doorademen en zo gebeurde het dat ik heel erg onder de indruk raakte van het boek. Paginalang aangehouden, eerder expressionistische dan impressionistische, bombast is geen probleem meer voor me en leidt me steeds weer tot prachtige finales zoals:

Voor hem rees alleen heerschend, midden staande in het veld, de donkere massa der Plaza. Groot en machtig in zijn eenvoudige stelsel van muren, plat zonder rondingen, scheen het gevaarte geschoten en gewoekerd uit de aarde. Geweldig rezen de wanden omhoog in hunne lichteloosheid, den roode weerschijn nog dragend om de tinnen, zich opdringend in een woest en tergend violet dat duister vloekte tegen de lichtlooze lucht en tegen den vloer der aarde, die mat glansde alsof hij gedrenkt was van menschenzweet. Rechtop stond het met een machtig vertoon van opgesloten kracht, den robusten arbeid gelijkend van een cyclopentroep, als een barbaarsch bouwwerk opgetrokken door voortgezweepte slaven, een afschijnsel van een ander colosseum, het nog rookende silhouet van een antieke arena.

Maar er is meer aan de hand met de taal in het boek en het archaïsche karakter ervan en dat heeft te maken met heteroglosse kenmerken. In bijna alle verhalen van Proza citeert de verteller verschillende personages. Zo komt er bijvoorbeeld veel Spaans in voor, uitgesproken door boeren die naar het stierengevecht kijken. Het lijkt er op dat Van Looy deze citaten als curiosa in zijn verhaal wilde voegen. Het opvallendste is dat wanneer hij 'gewone' mensen aan het woord laat. De schrijver heeft er duidelijk veel plezier in deze voor hem en de impliciete lezer merkwaardige taaluitingen op te tekenen om de toenmalige lezer deelgenoot te maken van couleur locale. Het grappige is echter dat dat bij mij het een onbedoeld tegenovergesteld effect sorteerde. Zie verder bijdrage 10 juni 2008 ».

Prinsessen

2008-03-03T15:03:00.000+01:00

Pas je wel op met groen in mijn haar? Breek het puntje er eerst af. Wat er op zit. Twee streepjes. Ja. Bij mij een erbij om zelf te doen; ik doe het zelf! Maar ik wil er ook twee. En dat moet jij doen. Ja. Waarom maak je mij wit? Zit er al veel op? Laat eens kijken. Ik ook kijken. En dan echte lippenstift op het laatst. Ik ben een prinsesje. Ik ben ook een prinsesje. Met echte lippenstift op, moet je kijken. Kijk eens. Ik heb veel op. En wit zo helemaal met twee streepjes. Ik wil ook nog twee streepjes. Dat moet jij doen! En sproeten met het puntje, met mijn ogen eromheen groen kijk uit voor mijn haar.

Sonic Acts zonder tegenstand

2008-02-23T16:31:00.030+01:00

Dat je de zaal uit liep bij John Burton valt je te vergeven in het licht van de druk die je naar boven voerde. De druk van de organisatie. Van de aandacht en de vele gezichten die je kende en je opeisten. Anders zijn ze ook nergens geweest die avond. Als ze dan toch zeker jou gesproken hebben. Ik heb naar je staan spieden met een schuin oog; je even in de gaten gehouden omdat ik je zo weinig zie en ik weten wilde hoe je je beweegt. Zoals zo vaak ben ik weer vol bewondering. En het inspireert me ook; je te zien met je energie en eigenzinnigheid.
Ik kende Leafcutter John Burton natuurlijk niet. Het is per slot nog een snotjongen met een gitaar en laptop en een lieve zangeres en bovendien: wat weet ik nou? Ik zat daar ook niet zomaar, maar op een blok zwarte houten bekisting in de zwarte kerk. Folk. Dat stond verkeerd in je programma. Hij zat folk te spelen en sampelde tegelijkertijd zijn stem, en de hare, en z'n gitaar, en een plastic flesje water en vast nog wel wat. Op die laptop stond vast ook al van alles. Of misschien was het nu juist zijn ding om alles 'live' te sampelen, of hoe noem je dat? Ik zal je er nog eens naar vragen.
Waar geen vragen over te stellen zijn was Signal. Wat zijn die Duitsers toch een prachtvolk. In witte overalls stonden ze, geconcentreerd als it-ers die een flipperkast bedienen, met hun heupen te beuken tegen het podiumblok waar hun laptops op stonden. Ze waren adembenemend en hypnotiserend. Ik dacht Bayer, Benz en Bewotec.

foto: René Passet

Groeten uit Zwitserland

2008-01-31T20:51:00.001+01:00

Discussies zijn er doorgaans niet wanneer de baas spreekt. Wanneer hij spreekt wordt er gezwegen. Er wordt geglimlacht en er wordt vertederd gekeken. Naar hem. De baas.
De meeste van ons leunend tegen een tafel achterin zodat we die cijfertjes niet hoeven te lezen. Als je voorin zit moet je daarvoor je ogen iets sluiten zodat je wimpers je blik wat wazig maken. Het gevaar hierbij is natuurlijk dat je indommelt en wegdrijft op de klanken van het onbegrijpelijke Anglo-Zwitsers dat met zachte, vriendelijke stem tot je komt. De stem die je wiegt en woorden als ebita en online vermengen zich met opsommingen van verre bestemmingen waar je dreigt te stranden in een snurk.
Focus dus maar weer op hem. Hij die ons leidt. Ziet er goed uit nog. Hoe oud was hij ook alweer? Zou hij zo zonder bril scherper zien? Ons ook scherper zien? Wij die hier staan en zitten en soezen. In het gezoem van de beamer, het halfduister en het besef dat het wel weer erg vroeg was vanochtend. Had je geen koffie moeten nemen? Nee, geen tijd en bovendien: soms krijg je opeens een bekertje champagne ergens om en dat mixed slecht.
Plotseling wordt er geklapt. Klaar? Het lijkt er op. De baas lacht en slaat je op je schouder. Goed gedaan dus, kennelijk.

De reizende Maria's van Lourdes

2008-01-22T09:45:00.011+01:00